July 21, 2016

Η Τελευταία – Κώστας Καρυωτάκης

By admin In ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

«(Είναι εδώ; Είναι εκεί; Εφυγε; Θα’ ρθει; Πού είναι; Η τελευταία;)

Α! Το δάσος πέρα. Ενα τραπεζάκι κάτω από τ’ απόμερο πεύκο. Και η νύχτα που ερχόταν σιγά σιγά για να μην τη νιώσουμε. Η βοή του βραδινού ανέμου στα κλαδιά. Τα λόγια που έλειπαν. Τα χέρια ωχρά. Τα μάτια και τ’ αστέρια. Μεσάνυχτα. Τίποτε απ’ όλα δεν είχε ειπωθεί.

(Ψέματα; Ψέματα; Παιχνίδι φιλαρέσκειας; Περιέργεια; Εγωισμός;)

Κι άλλοτε η θάλασσα. Τα πλοία που έφευγαν στον ορίζοντα παίρνοντας τα όνειρά μας. Ο φλοίσβος με τις υποσχέσεις του. Εκεί πάνω στο βράχο τ’ άφθονα και ανεξήγητα δάκρυα. Η μοναξιά στο απέραντο. Τα φιλιά. Η ψυχή…

(Τίποτε; Τίποτε; Παιδικότητες; Ρομαντισμός; Αυταπάτη;)

Άλλες φορές η αυγή αναπάντεχη και προδοτική. Από δρομάκια το κουραστικό γύρισμα. Οι πρώτοι θόρυβοι της ημέρας. Η γλυκιά μεταμέλεια στο πρόσωπο που φωτιζόταν ολοένα. Το χαίρε…

(Έφυγε; Δε θα’ ρθει πια; Τελευταία;)»

Το αυτόγραφο του κειμένου που έγραψε ο Κώστας Καρυωτάκης στην Μαρία Πολυδούρη (από το αρχείο Γ. Θ. Καρυωτάκη, στο βιβλίο Χρονογραφία Καρυωτάκη).

Το αυτόγραφο του κειμένου που έγραψε ο Κώστας Καρυωτάκης στην Μαρία Πολυδούρη (από το αρχείο Γ. Θ. Καρυωτάκη, στο βιβλίο Χρονογραφία Καρυωτάκη).

Leave a Comment