October 25, 2016

Όλοι εμείς που γράφουμε στίχους… – Κώστας Μόντης

By admin In ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Όλοι εμείς που γράφουμε στίχους,

όλοι εμείς το διαμπερές τραύμα της Γης,

λευκοί και μαύροι και κίτρινοι,

«ανεπτυγμένοι» και «υπανάπτυκτοι»,

πλούσιοι και φτωχοί,

που τους γράφουμε απάνω στο χιόνι,

που τους γράφουμε απάνω στην άμμο,

απάνω στον ήλιο, απάνω στη βροχή,

απάνω στο πεζοδρόμιο,

απάνω στους χαρταετούς της καρδιάς μας,

απάνω στα υπόγεια της καρδιάς μας,

στα σαλόνια και στις σοφίτες,

με πέννα και με κάρβουνο,

όλοι εμείς που γράφουμε στίχους,

που εξακολουθούμε να τους γράφουμε στον ανοιχτό πίνακα,

που εξακολουθούμε να τους γράφουμε στον υπαίθριο πίνακα,

με τις κιμωλίες μας στεγνές ή βρεγμένες,

που εξακολουθούμε να τους γράφουμε με το αίμα μας,

σε μια παντιέρα που δεν τη γνωρίσαμε ακόμα,

σε μια παντιέρα που την ψάχνουμε ψηλαφητά μες στους αιώνες,

σε μια παντιέρα που μας αποκρύβεται

για να μην τελειώσει,

που μας ξέρει και αποκρύβεται

για να μην την παρατήσουμε,

σε μια παντιέρα που δεν τη βλέπουμε

μα σφιγγόμαστε γύρω της,

που δεν τη βλέπουμε μα κρεμαζόμαστε απάνω της,

που δεν ξέρουμε αν υπάρχει μα δεν το συζητάμε.

Όλοι εμείς που γράφουμε στίχους

μπροστά στο φεγγάρι ή στο εχτελεστικό απόσπασμα

κι ανακυκλωνόμαστε και δεν εκλείπουμε

απ’ τον Όμηρο ή και πιο πριν ή και πάντα

μέχρι τον τελευταίο μας άσημο,

όλοι εμείς –τι σύμπτωση!

Χωρίς καμιά προσυνεννόηση,

χωρίς καμιά προεπαφή!

Τι παράξενη σύμπτωση, αδερφοί μου!»

 

 

(Από τη συλλογή “Αγνώστω Ανθρώπω”, 1968 – Κώστας Μόντης)

Leave a Comment