October 27, 2016

Πρόσεχε τα «για πάντα» σου – της Άννας Ιωαννίδου

By ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ In ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

«Για πάντα».

Μια φράση ή μάλλον καλύτερα, μια έννοια, από την οποία αποφάσισα οικειοθελώς να απέχω. Πόσο εκνευριστικά μακροπρόθεσμο είναι, να μιλάμε για το «για πάντα»; Πόσο αντικειμενικά ηλίθιο είναι να μετράμε τη ζωή μας σε οτιδήποτε άλλο εκτός από το «τώρα»; Πολλοί νομίζουν πως μ’ ένα «για πάντα» στο τέλος της πρότασης, κάνουν το λόγο τους βαρύ κι ασήκωτο. Πως διασφαλίζουν την εγκυρότητά του, πως σπέρνουν τις καλύτερες των εντυπώσεων.

Ο κόσμος τελικά, πρέπει να μάθει να μην εμπιστεύεται και τόσο όλους αυτούς τους «γιαπάντηδες» της ζωής. Τι πάει να πει «για πάντα» δηλαδή; Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς πόσο εφήμερα είναι «τα πάντα». Να ένας ίσως πιο εύστοχος προσδιορισμός που ταιριάζει καλύτερα δίπλα στο «πάντα».

«Φίλοι για πάντα», «Θα σ’ αγαπώ για πάντα», «Ως την άκρη της γης, μαζί για πάντα». Στο πρώτο άκουσμα τέτοιων δηλώσεων, έναν εντυπωσιασμό τον παθαίνει κανείς. Ιδιαιτέρως όταν η δήλωση προέρχεται από άτομα υψίστης σημασίας για τον καθένα μας. Ενισχύουν προσδοκίες. Φλερτάρουν με τις πιο κρυφές προσμονές μας. Εκτοξεύουν τη ανάγκη μας για αίσθηση μοναδικότητας, στα ύψη.

Ταυτόχρονα όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, ακόμα κι η μάνα μας η ίδια, που δικαιωματικά μπορεί να πραγματεύεται ένα «για πάντα» στη ζωή μας, πόσο «για πάντα», αλήθεια, θα’ ναι εκεί, να μας αγαπά, να μας στηρίζει, να μας αγκαλιάζει; Υπέγραψε κανείς συμβόλαιο με την αιωνιότητα και δεν το μάθαμε; Όχι. Γιατί να την πιάνει στο στόμα του τότε;

Εκτός από μη έγκυρο κι αναληθές, είναι ανέντιμα ψεύτικο να προσπαθούμε να αγγίξουμε τέτοιες διάρκειες, χάριν ενός ωραίου ρομαντισμού, μιας όμορφης ελπίδας που όλοι τρέφουμε και όλοι σπεύδουμε να συντηρούμε. Ας μην αποζητάμε κι ας μη βασιζόμαστε σε συναισθήματα που ανήκουν στην αοριστότητα του μέλλοντος, αγνοώντας την ντομπροσύνη που μπορεί να κρύβει, το πιο ειλικρινές «τώρα».

Κι ας προσέχουμε τις δεσμεύσεις στο λόγο μας. Και τις προσδοκίες στο μυαλό μας. Να κοιτάμε να αποφεύγουμε οτιδήποτε μπορεί να μας εκθέσει, ακόμη και εν αγνοία μας. Ας αρκεστούμε στα απλά. Αυτά που ενώ αρχικά μπορεί να ακούγονται «λίγα», στην πορεία είναι βέβαιο πως θα αποδειχθούν «πολλά». Αυτά που ίσως απογοητεύσουν για το «κυνικό» του χαρακτήρος τους, αλλά σιγά-σιγά θα καταφέρουν να πάρουν και να δώσουν αυτό που πραγματικά αξίζουν.

Και στην τελική, ακόμη κι αν μου πεις, «τι είναι βρε αδερφέ ένα «για πάντα», μπροστά στην αιωνιότητα»;, εγώ θα σου απαντήσω ευθύς αμέσως: «Ό,τι είναι η αιωνιότητα, μπροστά σε ένα «για πάντα»!

Leave a Comment