November 19, 2016

Πατρογονικά ντουβάρια – της Άννας Ιωαννίδου

By ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ In ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Επέστρεψα.
Άγγιξα την κλειδαριά.
Μονομιάς μου θύμισε προς τα που γυρίζει.
Άνοιξα.
Μπήκα μέσα με το δεξί.
Τόσος καιρός πέρασε,
άξιζε μια κίνηση καλορίζικη.
 
 
Σκοτάδι,
στωικά καρτερικό,
περίμενε να ξαναεισβάλω.
Μέρα-νύχτα με περίμενε.
Μόνο με μένα, λέει, θά ‘βρισκε
το φως που του αξίζει.
 
 
Τόσοι ήλιοι εναλλάχτηκαν με τόσα φεγγάρια
πάνω απ’τα πατρογονικά αυτά ντουβάρια.
Στήλη άλατος, δίχως άλας,
μ´ είδαν και ξαφνιάστηκαν.
Δεν τό ‘λεγαν, φαίνεται,
πως θα ξαναεισβάλω.
 
 
Και τώρα, ξέρεις τι φοβάμαι.
Πως αν τα ζεστάνω και πάλι,
έστω και λίγο,
μονομιάς θα τρέξουν να θέτουν
υποψηφιότητες σοβαρές
για την Ιθάκη μου.
 
Δεν τους έφτανε, βλέπεις,
που τόσα χρόνια ήταν,
κάθε φορά,
η άγκυρά μου.

αποτυπώματα ποιηση

Leave a Comment