June 18, 2017

Αντιγόνη Βουτσινά : 5 ποιήματα από τη συλλογή “Το λάθος ποίημα”

By admin In ΝΕΕΣ ΦΩΝΕΣ

τρι(α)μελής οικογένεια

 

Ο πατέρας,

ζωντανό αλεξικέραυνο στη θλίψη.

Η μητέρα,

άκακος κεραυνός.

Οι δυο μαζί·

 

ηλεκτροφόρες λύπες

που δεν έπιασε το αλεξικέραυνο.

 

Ανεβείτε τώρα στην ταράτσα

                                να δείτε το καμένο σας παιδί.

 

 

ανατροφή

 

Λείπω

Λείπεις

Λύπη

 

Οικόσιτο ρήμα.

Το είχε δέσει η μάνα

μ’ ένα λουρί από το πόδι μου

για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη

λύπη.

Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειές του.

Καμιά φορά,

στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα

και απλώνεται

με ήττα.

 

(Εκτός κι αν κάτι

δεν έμαθα καλά.

Από παιδί.)

 

 

οι αριθμοί

 

“Μάθε επιτέλους να μετράς”,

από παιδί του φώναζε ο πατέρας

κι αυτός προσπαθούσε τόσο

που όταν ο πατέρας πέθανε

έσκυψε πάνω απ’ το φέρετρο

και του ‘πε:

“Πέθανες στις τρεις και τέταρτο ακριβώς.

Ζύγιζες εβδομήντα έξι κιλά.

Ως ώρας έκλαψα δώδεκα λίτρα δάκρυ.

Απέχεις τετρακόσια είκοσι μέτρα από το μνήμα.

Σου έφεραν εξακόσια δεκαοχτώ τριαντάφυλλα.

Είδες πατέρα; Τα υπολόγισα όλα”.

και τον κοίταξε για τελευταία φορά.

Με μια λύπη

 

αμέτρητη.

 

 

 

μάνα

 

η λέξη αυτή

ποτέ δεν μπήκε σε ενεστώτα

Παρά μόνο όταν

ήρθε Εκείνος.

 

Ο κίτρινος Παρατατικός.

 

Και τώρα παρακαλώ,

κάποιος

ν’ ανάψει τα φώτα

μες στο ποίημα.

 

 

η αλκοολική μοδίστρα του ουρανού

 

Δεν μπορώ να δω τα πουλιά.

Αντικρίζοντάς τα,

βλέπω τις μαύρες κόπιτσες του ουρανού

που συγκρατούν τα τραύματά του.

 

Μετά, έρχεται το απόγευμα

κι η ράφτρα του πόνου πίνει τόσο πολύ

που αρχίζουν να τρέμουν τα χέρια της,

χάνει τις κόπιτσες

και αφήνει ακάλυπτο

για λίγο

το δέρμα του ουρανού.

 

Τότε, από εκεί

εγώ κοιτάζω την πληγή

κι εσείς το ηλιοβασίλεμα.

 

 

Τα ποιήματα ανήκουν στην ποιητική συλλογή “Το λάθος ποίημα” της Αντιγόνης Βουτσινά, εκδ. Μελάνι, 2012.

1 Comment

Leave a Comment