August 6, 2017

Παράδεισος – Άννα Ιωαννίδου

By ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ In ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Για κείνην, μια κιθάρα στην άμμο

δίπλα στ’ ακροθαλάσσι που θέλει πάντα να καλοκαιριάζει.

Για κείνον, μια βόλτα στην εθνική

όταν τα μόν’ αμάξια που έμειναν

ειν’ όσα έμαθαν να σέβονται τη δύναμη της ταχύτητάς τους.

Γι’ αυτόν, ένα ολοήμερο διάβασμα σε αέρα κλιματιστικό,

όταν έξω παίζει η συμφωνική ορχήστρα της -κακής- υγρασίας.

Γι’ αυτήν, δυο ξαπλώστρες σε κάλπικο γκαζόν

και πέρα ν’ απλώνεται “τ’ απέραντο της γης γαλάζιο!”

Για κείνους, ένα επιστημονικοφανταστικό δίωρο,

με κάτι ποπ-κορν αγκαλιά, μέσα στην αγκαλιά τους.

Γι’ αυτούς, ένα θερινό σινεμά με φως πανσέληνο,

μαζί με λίγους, τρελούς και εκλεκτούς.

Για κάποιαν, μια μεταμεσονύχτια σιωπή,

που όπως κι αν τα κατάφερε, μπόρεσε και της τα είπε όλα.

Για κάποιον, ένα λακάκι που από μικρός χάζευε,

και που θα το χαζεύει πάντοτε, όσο συνεχίζει να υπάρχει αυτό το χαμόγελο.

Για λίγους, κάμποσες αράδες που μπόρεσαν να συναντηθούν με το αέναο.

Για ελάχιστους, ένα ποίημα που ευτύχησε να μην καταγραφεί ποτέ.

Για κάποιους, ένα όνειρο που τελικά κατάφερε να μετατραπεί σε πραγματικότητα.

Για άλλους, ένα όνειρο που τελικά κατάφερε να παραμείνει όνειρο.

Για κείνους, το ταξίδι που μπόρεσε να βρει τον προορισμό του.

Για άλλους, το ταξίδι που δεν καταδέχτηκε ποτέ να φτάσει στην Ιθάκη του.
 

 

Και για μένα,

τα μάτια σου.

Leave a Comment