October 15, 2017

«…Μόνο τρόπο να κοιτάνε…» – της Άννας Ιωαννίδου

By ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ In ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Τα μάτια να πιστεύετε. Τη μόνη ακτινογραφία που διαβάζεται, με γυμνό μάτι ψυχής…

 

Κόλλησα -κι αυτό το βράδυ- μ’ εκείνο το άσμα που πρωτοτραγούδησε ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, και που αργότερα ερμήνευσε ο αγαπημένος Μητροπάνος, σε στίχους του Μιχάλη Γκανά και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Εκείνο που μιλάει για τα μάτια. Που δεν αλλάζουνε χρώμα. Παρά «μόνο τρόπο να κοιτάνε».

Πόσο μεγάλος μπορεί να’ ναι αυτός ο στίχος αλήθεια; Κρύβει μέσα του μεγάλη διαπίστωση. Διαπίστωση ζωής. Που’ ναι βγαλμένη μέσα από τόσες εμπειρίες που παρελαύνουν μέσα στα μάτια, μπροστά στα μάτια. Εμπειρίες ζωής, που κάνουν αυτά τα ίδια μάτια να αλλάζουν. Όχι χρώμα, αλλά τρόπο να κοιτάνε.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά, πόσα βιώματα μπορεί να αντικατοπτρίζονται μέσα σε ένα βλέμμα; Μια ζωή ολόκληρη μου φαίνεται. Ακτινογραφία που κάποιοι μπορούν και διαβάζουν, αρκεί να ανάψουν αυτό το μέσα φως. Αν αναζητεί κανείς την αλήθεια κάποιου, δε χρειάζεται να ψάξει κάπου μακριά. Αρκεί να βάλει τα δικά του, άλλα μάτια, να κοιτάξουν τα απέναντι μάτια. Εκεί τα βρίσκει όλα. Εκεί που, τελικά, βρίσκει χώρο η ψυχή να λάμψει, να μαυρίσει, να ξεχειλίσει με κάθε τρόπο. Και εις διπλούν μάλιστα.

Σας έχει τύχει να σας μιλάει ήδη κανείς με τα μάτια, καθώς η γλώσσα του απεγνωσμένα να προσπαθεί να βρει τρόπο να αποδώσει το ήδη αποδομένο; Μικρή που μοιάζει η υπόστασή της μπροστά στο μεγαλείο ενός βλέμματος, στη γύμνια μίας και μόνο ματιάς.

Κι όταν θα φτάσει η στιγμή που οι ματιές θα χαθούνε, ακόμη και τότε υπάρχει συνέχεια. Είναι αυτό που πολύ ορθά περιγράφει ο Γκανάς, καθώς κλείνει αυτό το ιστορικό τελικά άσμα. Ακόμη κι αν χαθούμε μια νύχτα, όλοι όσοι στ’ αληθινά κοιταχτήκαμε, ακόμη και τότε θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε. Θα «βλεπόμαστε στα όνειρά μας…»

 

Leave a Comment