December 17, 2017

2 ποιήματα του Νίκου Καρούζου: “Αγγίζοντας” & “Γαλάζια Σπλάχνα”

By In ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ
 
Μ’ ένα φύλλο στα χέρια μου πάλι θλίβομαι
κρήνη βαθύτερη το νέο φθινόπωρο
άλλα νερά πιο κρύσταλλα
η σιωπή απ’ το δέρμα μου
απ’ τα νικημένα πια μάτια.
Βυθίζομαι στα φύλλα τόσο πεσμένα για πάντα.
Χάνομαι
αυτή την ώρα
προβάλλει αιωνιότητα το έρημο κλαδί
αν μένεις
ποιος
χάνεται
το
πρόσωπο μου
στο τζάμι που το σχίζουν οι στάλες της βροχής
χάνεται…
Άλλος δρόμος είναι να γυρίσεις.
Φεύγοντας τη μεταμόρφωση
στου καφενείου τον κλειστό χώρο που ασφαλίζει
πίνω τον καφέ του πανικού
αρχίζει το ζεστό φλιτζάνι την αφή μου.
Γλυκειά ερήμωση του στήθους
η αγωνία βαραίνει στα σπλάχνα μου ευχάριστα.
Δε θα μπορούσα δίχως θάνατο.
Επάγγελμα: η ψυχή μου
ηλικία: –
 
 
ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΠΛΑΧΝΑ
 
Κάτοικε του ονείρου
μαζεύω τη φωνή μου από κάθε άκρη
και το υπόλειμμά της αυτό στη σινδόνη των δέντρων
κ’ εκείνο κει ψηλά στο σκουριασμένο βράχον
όπου οργίζεται ο γερο-κόρακας
συγκεντρώνομαι
για τη μεγάλη αποκάλυψη
ρίχνω στον άνεμο μακρόσυρτη αγάπη:
Τη θέλω εγώ την απελπισία μου
δεν την ανταλλάσσω με θαλπωρή άλλη
έχασα.
Μα χάνουν και τ’ άνθη
τ’ άνθη ανοίγουν το μοναδικό παράθυρο…
Κάλλιο να πλανηθεί ο χαρταετός μου
δε θέλω πια ν’ αγγίξω τα χρώματά του
κλείνω τα μάτια μου για να δω.
Είναι η φωνή που με διασχίζει
κι άλλοτε που χτυπά στον άκμονα
χίλιες φορές.
Είναι η φωνή από ένα βάθος:
Για πάντα να μην έχεις
τίποτα για τ’ αληθινά χέρια
μονάχος
ανήμπορος εκστατικός
σ’ αυτή την άξαφνη γιορτή του δευτερόλεπτου
που
παραδίδεται ο κόσμος.

Leave a Comment